Franciszek Błażej ps. „Tadeusz”, „Poleski”, „Roman”, „Bogusław”

urodzony 27 października 1907 w Nosówce, gm. Boguchwała, pow. rzeszowski. Był synem Łukasza i Marii z Kalandyków, żołnierz Wojska Polskiego, następnie członek ZWZ-AK i WiN.

W 1932 ukończył Szkołę Podchorążych w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej. Służył w 88 Pułku Piechoty, w którego szeregach w stopniu porucznika wziął udział w działaniach zbrojnych wojny obronnej 1939.
Od 1939 w konspiracji, początkowo jako oficer szkoleniowy, potem jako oficer operacyjny Inspektoratu Rzeszowskiego AK. W nocy z 7 na 8 października 1944 wziął udział w nieudanej  akcji odbijania więźniów z Zamku Lubomirskich w Rzeszowie.
W latach 1945-1945 działał w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość, kierował działem propagandy Obszaru Południowego WiN, a od grudnia 1946 do aresztowania w październiku 1948 jego prezesem. Wydawał konspiracyjne ulotki i broszury, współredagował „Orła Białego”. Poddawany wraz z pozostałymi członkami IV ZG okrutnemu śledztwu nadzorowanemu przez NKWD, skazany na czterokrotną karę śmierci w pokazowym procesie 5-14 października 1950, zabity strzałem w tył głowy 1 marca 1951. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „Na Łączce”. W 2013 r. minister obrony narodowej Tomasz Siemoniak awansował go pośmiertnie do stopnia majora.

Źródło: zdjęcia archiwum IPN, tekst wikipedia

Projekt pt. "Żołnierze niezłomni, bohaterowie naszej Ziemi" dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.